Şehir Değiştirerek Üniversite Okumanın Kimsenin Anlatmadığı 7 Gerçeği

Üniversitenin ilk haftası genellikle oryantasyon etkinlikleriyle, tanışmalarla ve heyecanla geçer. Her şey yeni, her şey heyecan vericidir. Yurt koridorları kalabalıktır, herkes birbirine gülümser.

İkinci veya üçüncü haftada tablonun değiştiğini fark edersiniz. Dersler ağırlaşmaya başlar, tanışılan insanlar kendi gruplarına çekilir, heyecanın yerini bir ağırlık alır. İlk coşku döneminin sona ermesi, şehir değiştiren öğrencilerin büyük çoğunluğunu hazırlıksız yakalar.

"İlk haftanın coşkusu gerçek bir uyumun işareti değildir. Gerçek uyum, heyecan geçtikten sonra da o şehirde kalmayı seçmektir."

Şehir değiştiren öğrencilerin anlatmakta en çok zorlandığı şey yalnızlıktır. Çünkü yalnızlık, çevrenizde hiç kimse yokmuş gibi hissettiren bir durumken aslında tam tersi yaşanıyor olabilir: etrafınızda insanlar var, ama hiçbiriyle gerçek bir bağınız yok.

Buna "kalabalık içinde yalnızlık" diyoruz. Yurt koridorları dolup taşıyor olabilir; siz yine de o akşam ailenizi özlüyor, memleketteki arkadaşlarınızla konuşmak istiyor olabilirsiniz. Bu bir zayıflık işareti değildir. Yeni ilişkilerin gerçek bir derinlik kazanması zaman alır ve bu süre kişiden kişiye çok farklıdır.

Aileden gelen aylık para veya burs hesapta göründüğü anda ne kadar büyük görünse de, şehir masraflarıyla karşılaştığında çarpıcı biçimde küçülür. Kira ya da yurt ücreti, yemek, ulaşım, ders malzemeleri ve sağlık giderleri aynı anda üstünüze gelir.

Şehir değiştiren öğrencilerin büyük çoğunluğu ilk dönem ciddi para hataları yapar. En yaygını, ilk üç haftada rahat harcama yapıp ayın son on gününde sıkışmaktır. İkincisi, "şimdi gerekmez" diye ertelenen küçük giderlerin zamanla birikmesidir.

• Aylık gelirinizi 4 haftaya değil, 30 güne bölün. Haftalık bütçe, aylık bütçeye göre çok daha az şişirilir.
• Markete gitmeden önce gerçekten neye ihtiyacınız olduğunu yazın. Liste olmadan girenler her zaman daha fazla harcar.
• Acil durum için her ay küçük bir miktar ayırın. Hasta olmak veya beklenmedik bir gider için hazırlıklı olmak stresi önemli ölçüde azaltır.
• Ev arkadaşlarıyla ortak giderleri paylaşmak küçük ama etkili bir tasarruf yoludur.

Pek çok öğrenci, ev hasretinin birkaç ay içinde tamamen geçeceğini bekler. Gerçekte olan biraz farklıdır: ev hasreti zamanla azalmaz, dönüşür. İlk ayın keskin özlemi, zamanla daha hafif ama daha kalıcı bir duyguya dönüşür. Ve bu dönüşüm aslında olması gereken şeydir.

Memleketi özlemek, oraya bağlı olduğunuzu gösterir. Yeni şehirde köklenmek ise o özlemi taşırken orada yaşamaya devam etmeyi öğrenmektir. Bu iki şey birbirine zıt değil, aksine birbirini tamamlar.

"Ev hasreti geçmez, yer değiştirir. Bir süre sonra hem memleketi hem yeni şehri özlemeye başlarsınız. Bu, her ikisine de ait olmaya başladığınızın işaretidir."

Memlekette sizi tanıyan herkes vardır. Mahallenizdeki esnaf, komşular, ilkokuldan tanıdığınız insanlar. Bu tanınma bir güven verir; ama aynı zamanda bir kısıtlama da getirir. İnsanlar sizi belli bir şekilde tanımlar ve bu kalıpların dışına çıkmak zordur.

Yeni bir şehirde sizi kimse tanımaz. Bu hem özgürleştirici hem de ürperticidir. İstediğiniz kulübe girebilir, yeni hobiler edinebilir, lise yıllarının "sen böylesin" kalıplarından çıkabilirsiniz. Ama aynı zamanda kim olduğunuzu yeniden sorgulamak durumunda kalabilirsiniz.

Bu gerçeği söylemek gerekiyor: şehir değiştirerek üniversiteye başlayan öğrencilerin büyük çoğunluğu ilk dönem beklediğinden düşük notlar alır. Bunun sebebi zeka ya da çalışkanlık eksikliği değildir. Sebebi, yeni bir ortama alışmanın zihinsel enerjiden ciddi pay almasıdır.

Yeni ortama alışmak, yeni insanlarla ilişki kurmak, yeni bir şehirde yolunuzu bulmak ve aynı anda üniversite derslerinin yoğunluğuyla başa çıkmak; bunların hepsi zihinsel enerji tüketir. Ve bu enerji sınırlıdır.

Şehir değiştirmenin en şaşırtıcı gerçeği, sürecin sonunda değil tam ortasında anlaşılır. Mezuniyet gelip o şehirden ayrılmak zorunda kaldığınızda ya da kalmak ile gitmek arasında kaldığınızda fark edersiniz: o şehir de artık sizin bir parçanız olmuştur.

Yurt koridorları, kütüphaneler, alışveriş yaptığınız market, vize dönemlerinde gece geç saate kadar oturduğunuz kafeteryalar — bunlar zaman içinde anonim yerler olmaktan çıkar. Bir tarih kazanır. Ve o tarihin sahibi sizsinizdir.

Şehir değiştirmenin size verdiği en kalıcı şey ne diploma ne de iş bağlantılarıdır. En kalıcı şey, hiç tanınmadığınız bir yerde kendinizi sıfırdan kurmanın verdiği özgüvendir. Bu özgüven hayatın geri kalanında çok işinize yarar.

"Bir gün dönersiniz ve o şehrin artık size ait olduğunu anlarsınız. Hem de memleketten vazgeçmeden."